تخیل موتور خواندن اروتیک است

خواندن اروتیک رمزگشایی منفعل نیست. شبیه‌سازی فعال است. هر خط از خواننده می‌خواهد که صحنه‌ای را ارائه دهد: چهره‌ها، صدا، ریتم، بافت، فاصله، سکوت، مفاهیم ضمنی. برخلاف رسانه‌های بصری ثابت، این متغیرها توسط یک تهیه‌کننده از پیش انتخاب نشده‌اند؛ آن‌ها در سیستم شناختی و احساسی خود خواننده مونتاژ می‌شوند. این است که دو نفر می‌توانند همان پاراگراف را بخوانند و دو صحنه کاملاً متفاوت تجربه کنند. متن ساختار را فراهم می‌کند، اما تخیل وضوح را فراهم می‌کند. در زمینه‌های اروتیک، این وضوح اغلب با ترجیحات شخصی بهتر از هر دارایی بصری عمومی مطابقت دارد. تخیل همچنین اجازه تأکید انتخابی را می‌دهد. خواننده می‌تواند روی تنش احساسی بماند و جزئیات مکانیکی را نادیده بگیرد، یا برعکس. آن‌ها می‌توانند ملایمت، اقتدار، دست‌وپاچلفتی، آشتی، بازی‌گوشی، تسلیم یا خطر را اولویت‌بندی کنند. سیستم‌های متنی هوش مصنوعی این کنترل را دو طرفه می‌کنند. کاربران دیگر محدود به انتخاب آثار تمام‌شده نیستند. آن‌ها می‌توانند بازنویسی بخواهند، دیدگاه را تغییر دهند، لحن را تغییر دهند، یا تداوم را به صحنه بعدی منتقل کنند. تحقیقات منتخب: - Green, M.C. & Brock, T.C. (2000). Narrative transportation. - Mar, R.A. & Oatley, K. (2008). The function of fiction. - Oatley, K. (2016). Fiction as simulation of social worlds. - Keen, S. (2006). A theory of narrative empathy.